Herman Erbé presenteerde CD in Arum

Jong, oud, en veel daar tussenin, kregen van de bediening "zoenen van chocola" (moorkoppen) voorgeschoteld, een knipoog naar de titel van de CD. In de zaal waren ook een aantal muziek-coryfeeën als Elly en Rikkert en ook Sido Martens die op de CD meespeelt.

Herman Erbé vertelde dat het héél lang geleden was dat hij brak met "Circus Custers" en dat het ook lang geleden was dat zijn voorlaatste CD uitkwam Sommige dingen hebben tijd nodig om te rijpen klaarblijkelijk.

Het leverde in ieder geval wél een groot aantal prachtige nieuwe nummers op, geheel in de stijl van Herman. Scherpe of ontroerende teksten en uiterst smaakvol en origineel van muziek voorzien. Samen met een viertal goede muzikanten die lieten horen dat ze op het podium minstens zo goed kunnen musiceren (én klinken) als in de studio, speelde Herman Erbé die gehele CD, alles live, alleen het kinderkoortje was ingeblikt (vanwege de arbeidsinspectie?). Liedjes over het leven...maar geen levensliedjes.
Over school...over afscheid en over de zinloosheid van oorlog. Prachtig begeleid door de band die met groot gemak eenzelfde geluid wist te maken als de sound op de CD. Mooie hoes met alle teksten en prachtige afbeeldingen. Nederland heeft er een mooie CD bij die het verdient om gekocht en beluisterd te worden.

Hoe het kwam...

Er was bijna een CD met allerlei grappige, pikante en ondeugende vertalingen. Alle banden waren klaar. Het wachten was alleen op autorisatie (een soort gesteggel over rechten: of je niks of toch een beetje zou kunnen terug verdienen voor je gedane werk).

Toen was er dat optreden in Edam. Siem Kees Slegt, de eigenaar van café de Harmonie, vroeg of het niet leuk zou zijn vooraf een workshop tekstschrijven te geven. Ik had mijn boekenkast geplunderd, al mijn stokpaardjes van stal gehaald en een ongelofelijke koppijn. Er waren 5 geïnteresseerden met maar 1 vraag: hoe schrijft men een hit en hoe word ik beroemd. Ik probeerde nog of er niet iets was waar ze zelf over zouden willen schrijven, los van het hitgebeuren? Twee riepen seks, dus dat schoot lekker op. Goed zei ik, hou je teksten vooral dicht bij jezelf. Een ander kwam met een verhaal over zijn oorlogstrauma’s en dat hij daar nooit iets over zou kunnen en mogen schrijven. Dat is een echt onderwerp zei ik en gooide er twee aspirientjes in. Hij zag de pillen, zijn ogen begonnen te rollen en hij riep "En jij mag dat zeker nooit doen, lullo", gaf me twee van het internet gehaalde teksten van Boudewijn de Groot, zei "Daar kun jij nog heel veel van leren!" en verliet het pand.

Het optreden ging goed……..Terug rijdend naar Friesland had ik de eerste regels al, op de afsluitdijk het refrein. “Hennie van Buren” riep ik tegen het monument. Hennie, mijn vriendje van judo, was op zijn 16e een beetje de weg kwijt. Is naar Amerika gegaan en om zo snel mogelijk Amerikaan te worden - die mogelijkheid bestaat nog steeds- tekende hij voor het leger. Vocht op zijn 17e in Vietnam, op zijn 18e in de war en op zijn 19e voor het leven de weg kwijt. Zou ik daar niet over mogen schrijven?
Ik ben een spons, ik absorbeer, veel, alles soms en aan alle kanten en is zo’n oud Libanonganger de druppel waardoor de emmer overloopt, dan is er geen houwen meer aan. Ineens was er dat nummer waar ik zelf van schrok: JE HEBT GELUK GEHAD. Co Vergouwen (pianist en duizendpoot) tekende voor de muziek en het arrangement. Twee dagen nadat we het in zijn studio hadden opgenomen, verongelukte de zoon van de commandant der strijdkrachten door een bermbom. Ik heb niet daarover geschreven, maar het kreeg ineens een dubbele lading. Het is nu al gebruikt door de SP en meer dan 2000 keer bekeken op YouTube, ook door (ex)militairen en hun familie.

Dat nummer kan echt niet op die CD, met al die grappige liedjes, zei Co. Maak een andere, meer serieus en met echt eigen werk. Het was of ik de echo hoorde van mijn eigen verhaal tijdens de workshop. Het kan in mijn studio en ik betaal de helft. "Wij doen mee", riepen de jongens van zijn band "…gratis!" Hoe kan een ouwe folkzanger zo’n ongelofelijk (verjaars?)cadeau weigeren? Een CD maken met gemotiveerde muzikanten en zonder producer van een maatschappij die zou zeggen: Ik mis toch een hitje als Verliefd of Monica.
HOEK VAN DE STRAAT was daarna het eerste nummer dat we als Erbé & Co maakten en ineens waren er veel meer laatjes en luikjes die open floepten. Hoefde niet eens zo heel diep te graven:
JONGETJE DE BLUES, over dyslectie, waar de juf nog niet van gehoord had toen ze mijn dictees rood kleurde. Mijn hond ging dood en nu niet elk liedje leuk hoefde te wezen vond ik wel dat hij er een verdiend had: HOND. Het ziekbed en de dood van mijn moeder, ik had er net genoeg afstand van voor een lied waar ook zij vrede mee zou hebben. EERSTE LIEDJES. Co Vergouwen kwam met een ritme, een gevoel, een groove. "Maak daar maar eens wat op", zei hij. Vandaar de eerste regel.
Van het een kwam het ander: ZWIJGEN. Daarna OVER DE ROOIE, over een oude communist, werd in de studio door David,Tim en Mark (resp. bas, gitaar en drums) dusdanig muzikaal vertimmerd, dat mijn opa zelf trots geweest zou zijn. In korte tijd waren er teveel nummers en moest er een list verzonnen worden. De tijdsduur zou het aantal stukken bepalen. 59:59. Dat zag er zo geschreven mooi uit, was de tijdsduur en de eerste werktitel.
De CD zou uitkomen net voor ikzelf 60 jaar hoop te worden. Leuk bedacht, maar David (de bassist) vond het niks en kwam met de titel van zijn favoriete nummer: ZOENEN VAN CHOCOLA. Alleen, ik had iets met die getallen, in verband met mijn leeftijd, het uur U en bovendien had ik andere lievelingsnummers: Hello in there van John Prine (nu ALMERER HAVEN) en RAND VAN DE GULDEN dat in de uitvoering van Bob Dylan God on our side heet.

Het kunstwerk voor de hoes van WOUTER STIPS gaf uiteindelijk de doorslag.

Dus werd het
ZOENEN VAN CHOCOLA