Harlingen wereldafvalstad?

Door Wim Wildeboer, bestuur Frisse Wind Harlingen

Er kwamen drie parallellen bij me boven. Deels van een ander gehalte, maar toch verhelderend.

Indië verloren, rampspoed geboren was de kreet waarmee onze machthebbers meer dan 60 jaar geleden steun ronselden voor de oorlogen tegen de Indonesische onafhankelijkheid. Men wilde de bevolking angst aanpraten voor financieel-economische ellende in Nederland als we “ons Indië” kwijtraakten. We weten allemaal dat het juist de zgn. “politionele acties”  waren die ons rampspoed brachten.

Pas zag ik de film Amazing grace, over het leven van William Wilberforce, rond 1800 een van de voormannen van de anti-slavernijbeweging. Ook mensen die op humanitaire en morele gronden tegen de slavernij waren, durfden die toch niet af te schaffen. Wat voerden de voorstanders van slavernij namelijk aan: afschaffing zou een financieel-economische ramp voor Engeland betekenen. Angst aanpraten dus.

En wat zien we bij de argumentatie voor een scheepssloperij in Harlingen? Er wordt ons angst aangepraat. Angst dat Harlingen de boot mist als we deze fantastische ontwikkeling afwijzen. Angst dat we werkgelegenheid gaan mislopen. Angst dat we enorme verliezen gaan lijden op niet-verkochte industrieterreinen. Angst dat het fout gaat als we aan principes vasthouden. Principes, jazeker. Natuurlijk stelt het niets voor vergeleken bij het zelfbeschikkingsrecht van volken ("ons Indië"), of mensen (slavernij), maar ook het aantrekken van bedrijven  heeft met principes te maken. Bijvoorbeeld dat in het bestemmingsplan maximaal categorie 4 bedrijven zijn toegestaan, terwijl dat sloopbedrijf maar liefst in 5.2 valt. Wat is dat voor principeloos gemeentebestuur dat meteen de ruggegraat buigt en het bestemmingsplan wil aanpassen zodra een of ander bedrijf meldt een stuk grond voor drie miljoen te willen kopen, maar dat dan wel even “de wet” moet worden veranderd. We willen een schoon milieu en een gezonde leefomgeving voor onze bevolking, maar laten we die principes los omdat “men” ons financieel-economische rampspoed aanpraat?

O ja, dat sloopbedrijf gaat zo ongeveer het schoonste sloopbedrijf van de wereld worden. Waar hebben we dat argument toch eerder gehoord?

Daar is dan parallel nummer 3: de Afvaloven, die de schoonste van Europa zou worden. Voorlopig zien we echter om de haverklap horizontale (jazeker, niks virtuele schoorsteen van 100 meter) “roet” pluimen uit de schoorsteen komen en overschrijdt hij maximum storingsuren en uitstootnormen zonder dat de provincie optreedt. De provincie..., ach ja, de provincie. U weet wel, die instantie in Leeuwarden die de laatste jaren harder heeft gelopen voor de belangen van Omrin dan de PR-afdeling van Omrin zelf. De provincie moet ook bij deze scheepssloperij de milieuvergunningen afgeven. Net als bij Omrin doet ze dat natuurlijk volstrekt eerlijk, transparant en onafhankelijk.

Of moeten we daar opnieuw vraagtekens bij plaatsen? De provincie is aandeelhouder van de haven van Harlingen en heeft er dus groot belang bij dat er in die haven grond wordt verkocht. En diezelfde eigenaar/aandeelhouder moet vervolgens de milieu-eisen toetsen en de vergunningen verstrekken.

Dat is toch hetzelfde als aan de aandeelhouders van Shell vragen om de milieuvergunning af te geven voor een nieuwe olieraffinaderij.

Zijn we op voorhand bereid om het hoofd te buigen voor angstpraatjes of houden we vast aan principes: geen milieu-categorie 5.2 bedrijven in Harlingen?